Over fotograferen, onderwijzen en onderzoeken. En een beetje over hardlopen...

Blote voeten

Het is niet mijn gewoonte om boze mailtjes te sturen naar kranten of tijdschriften met Mijn Mening, maar ach, er is voetballen op de televisie en er werd zo'n pertinente onzin verkondigd in De Pers van afgelopen maandag dat ik mezelf niet kon helpen...

http://www.depers.nl/binnenland/551697/Op-blote-voeten-rennen-is-in-het-gras-gezonder.html

Beste Pinokkio,

Altijd fijn om in een dagblad het gezonde verstand leidend te laten zijn, mits dat gestoeld is op goed onderzoek, het gebruik van meerdere bronnen en goed inlezen van de materie waar je over schrijft. En dat ontbreekt er nu net aan het artikel over Vibram Five Fingers in de Pinokkio van maandag 14 maart.
Let wel; ik heb absoluut geen belang in Vibram, werk niet in een sportwinkel, maar ben slechts een recreatieve hardloper die door blessureleed op zoek is gegaan naar alternatieven en daarbij niet over één nacht ijs is gegaan.
De tendens om de huidige techniek van de hardloopschoen onder de loep te nemen en de wijze waarop je als mens hardloopt is nu enige decennia onderwerp van onderzoek op meerdere universiteiten, met name omdat de gangbare wijze van hardlopen voor veel blessures zorgt. Onlangs verscheen er nog een studie van Harvard University in het tijdschrift Nature, die uitgebreid onderzoek heeft gedaan naar het verschil tussen 'barefoot runners' en 'shod runners' (http://www.fas.harvard.edu/~skeleton/pdfs/2010a.pdf en http://www.barefootrunning.fas.harvard.edu/). Eén van de belangrijkste conclusies was om vooral niet op je hak te landen (zonder schoen zeer pijnlijk en desastreus, met schoen onwenselijk en blessuregevoelig). De bewering in het artikel dat de hak beschermd moet worden mist totaal het punt waarvoor de Vibram Five Fingers zijn ontworpen, namelijk een midvoet of voorvoet landing. Dit vereist andere manieren van hardlopen, die de laatste tijd zeer populair zijn, namelijk Chi Running of Pose Running, die zich kenmerken door een kortere pas, een andere lichaamshouding en een landing op de midvoet of voorvoet.

De bewering in het artikel dat de hak beschermd moet worden geeft aan dat jullie je huiswerk niet goed gedaan hebben. Het is nooit de bedoeling om op de hak te landen met de Vibram Five Fingers (of andere schoeisel die uitgaan van een mid- of voorvoet landing), zoals jullie ook kunnen lezen in het bijgevoegde document. Ook vereist het de nodige training en aanpassing voordat je goed kunt hardlopen op deze schoenen.
De bewering dat je voor gek loopt is op zijn minst arbitrair en absoluut niet ter zake doende. Een sporter is er in de eerste plaats niet op uit om er 'goed' uit te zien maar om goed en blessurevrij te kunnen sporten.
Jammer dat jullie zo snel en onvoorbereid een artikeltje in elkaar gezet hebben hierover, het fenomeen en de techniek hierachter verdienen een meer gegronde en serieuze aanpak dan een 'pinokkiotje'. Maar ach, ik snap het wel, de krant moet ook vol...

Met vriendelijke groet,
Rob Philip

P.S. Uggs kunnen echt niet, dat dan wel weer...

Mijn goede voornemens zijn nog intact...

Terug van weggeweest (het was heerlijk, dank u) en in Sydney nog het staartje meegemaakt van het Sydney Festival, een jaarlijks gebeuren vol muziek, theater en kunst. Prachtige tentoonstelling gezien waarin het 'live' optreden van muzikanten wordt belicht, de overzichtstentoonstelling van Annie Leibovitz (diep respect!) en ook naar een optreden geweest van Mike Birbiglia.

Het voordeel van vakantie is dat je jezelf weer eens even kunt resetten en eindelijk dat boek uitlezen wat al jaren in de kast ligt te wachten. In mijn geval was dat het boek van Mihaly Csikszentmihalyi over creativiteit en 'flow'. Aan het eind gaf hij ook een soort tips voor het cultiveren en stimuleren van je eigen creativiteit, gebaseerd op de vele interviews uit het boek en onderzoeken die hij gedaan heeft op dit gebied. Aangezien ik nog half in mijn vakantieroes verkeer en denk dat ik het dit jaar helemaal anders ga doen, hierbij de shortlist:

- Elke dag voor jezelf een nieuwe verrassing

- Probeer elke dag iemand te verrassen

- Schrijf elke dag op wat je verrast heeft en hoe je anderen hebt verrast.

- Wanneer iets je belangstelling heeft, doe er dan iets mee.

- Begin de dag met een doel voor ogen

- Als je iets goed doet, heb je er ook lol in

- Als je lol in iets wilt blijven hebben, zul je het steeds ingewikkelder moeten maken

- Stel een strak schema op (herzien van het dag- en nachtritme)

- Maak tijd vrij voor bezinning en ontspanning

- Geef vorm aan uw ruimte, een plek voor alles en alles zijn plek

- Wat is leuk en wat is vreselijk? Beschrijf elke dag je ervaringen en hoe je je daarbij voelde. Daarna:

- Doe meer dingen die je leuk vindt en minder dingen die je vreselijk vindt.

- Ontwikkel wat je mist

- Verander regelmatig van een open mens in een gesloten mens (of andersom natuurlijk!)

- Stel de complexiteit tot doel

- Vind een manier om je emoties tot uitdrukking te brengen (probleem opsporend vermogen)

- Bekijk een probleem van zoveel mogelijk kanten (draai de formulering om: 'hij mag mij niet' >> 'ik mag hem niet')

- Denk na over de gevolgen van het probleem

- Voer de oplossing uit

- Divergent denken: productiviteit, flexibiliteit en originaliteit.

- Produceer zoveel mogelijk ideeën.

- Produceer zoveel mogelijk verschillende ideeën.

- Kom voor den dag met onwaarschijnlijke ideeën 

Kom maar op met die 2011!

Soms valt het samen...

Je hebt van die dagen dat het allemaal samenkomt. Met mijn hoofd vol statistiek die ik al piepend en knarsend probeer te veroveren valt mijn oog op de uitslag van de bloedtest die mijn Meneer heeft laten maken vanwege wekenlange lamlendigheid. Hij heeft de uitslag meegekregen van de assistent met de mededeling dat het wel eens 'macrocytaire anemie' zou kunnen zijn. Zeg maar bloedarmoede. En ik zie direct: het klopt niet. Nu kloppen de cijfertjes wel, hoe zouden ze ook niet kunnen kloppen, het zijn labuitslagen die zeggen wat ze zeggen: je hebt een 8 van dit en een 95 van zus, enzovoort. Maar de conclusie betwijfel ik vanwege andere uitslagen die erop staan. Zonder nu heel erg in detail te treden (mijn Meneer ligt al lekker boven te slapen en weet niet dat ik dit nu aan het typen ben...) gaat het mij om het volgende: ik ben een cijfernerd geworden... Nu had ik dat eerder moeten beseffen, zijnde de zoon van een registeraccountant, maar het besef kwam pas al pasta kauwend tijdens het bekijken van de uitslagen. Ik hoorde mezelf denken: 'Hmm, is er een causaal verband tussen de lage hemoglobine en de B12? Maar die is normaal! Niet significant dus...' En meer van dat soort zinnen. Het was me al vaker opgevallen de laatste jaren. Als er in het nieuws de zinsnede gebezigd werd die begon met: "volgens onderzoek blijkt...', gaan bij mij de voelsprieten omhoog en volgt er meestal een vaag, onsamenhangend verhaal van een wetenschapper zonder media ervaring waaruit blijkt dat er helemaal niets uit onderzoek blijkt, behalve wat de journalist of presentator eruit trekt. Soms ben ik zelf zo'n irritante semi-onderzoeker die het niet na kan laten om tijdens een vergadering te roepen dat '75 % van alle onderwijsinnovatie mislukt en de gemiddelde ontwikkeltijd van een innovatie 15 jaar bedraagt'. Ik bauw ook maar na wat ik ooit eens van iemand anders gehoord heb en draag ook mijn steentje bij aan het geleuter. Sorry.

Maar soms is het mooi, dan weet je weer waarom het zo belangrijk is om de wereld op een statistische, maar ook warme, menselijke manier te bekijken. Zo verscheen Drs. Annelou de Vries samen met Freddie en Mick bij De Wereld Draait Door naar aanleiding van haar promotie aanstaande vrijdag over het uitstellen van de puberteit bij genderdysfore jongeren. Prachtig hoe Freddie en Mick (geboren meisjes, nu jongens) weten te vertellen hoe het is om deze verandering door te maken. Het onderzoek laat onder andere zien dat het uitstellen van de puberteit deze jongeren tijd geeft om na te denken over hun mogelijkheden en een eventuele definitieve beslissing over hun geslacht. De biologische klok wordt even stilgezet. En met succes, zo blijkt. Uit het persbericht van de VUmc:

"Kinder- en jeugdpsychiater Annelou de Vries evalueerde de aanpak en zocht uit hoe het met de psychische gezondheid van de genderdysfore jongeren gaat. Zij toont voor het eerst aan dat al voordat er gestart werd met medische interventies, het goed ging met de psychische gezondheid van het grootste deel van 105 bestudeerde genderdysfore jongeren. Bij 70 jongeren die puberteitsremming kregen verbeterde de psychische gezondheid zelfs, ook al bleven zij een afkeer houden van hun lichaam. Bij 27 jongvolwassenen die het hele traject doorliepen, waaronder geslachtsaanpassende operaties, is de genderdysforie wel verdwenen. Zij bleken zich in veel opzichten vergelijkbaar met leeftijdgenoten te hebben ontwikkeld en waren tevreden met hun leven."

Ik ben heel benieuwd naar het hele onderzoek, maar het is fijn om te weten dat er achter de cijfers altijd mensen zitten. Iets dat ik maar al te snel vergeet als ik me buig over de zoveelste regressie-analyse...

Schoolvoorbeeld

Afgelopen zaterdag verscheen er in de bijlage 'Wetenschap en Onderwijs' (in de rubriek 'Schoolvoorbeeld') van het NRC Handelsblad een artikel over de master die ik op dit moment aan het volgen ben op de Vrije Universiteit. Het geeft een impressie (niet meer dan dat) van de opleiding waar ik op dit moment zoveel tijd en energie aan kwijt ben. Maar wat geeft het me een kick! Elke keer als ik het grote VU gebouw uitstap zit ik weer boordevol plannen, ideeën & een boel vragen. Het is heerlijk om weer te studeren en samen met gelijkgestemden te werken aan concrete problemen en situaties die zich voordoen in onze onderwijspraktijk. Naast de theorie over onderwijs, leerprocessen en kennisstructuren is er erg veel aandacht voor de dagelijkse praktijk en hoe jezelf hierin kunt verbeteren.
Je kan het complete artikel hier lezen.