Vastklampen

Afgelopen zaterdag was ik getuige van een toch wel historisch moment toen Laurie Anderson een prachtig concert gaf in de Oosterpoort in Groningen. Ik ben zelf al jaren fan, maar ze wordt in mijn vrienden en andere kringen niet echt gewaardeerd. Dus mijn man moest eraan geloven, die met zichtbare tegenzin mij een plezier ging doen. Wat ons opviel tijdens het concert was de vele stelletjes die aan elkaar begonnen te frunikken tijdens het concert. Nu ben ik nooit zo van frunikken in het openbaar, maar het was opvallend hoeveel mensen in onze directe omgeving zich aan elkaar begonnen vast te klampen. Mooi woord trouwens, vastklampen. Manlief was het inmiddels behoorlijk zat, voor hem zat een meisje met lang haar, wiens hoofd telkens op de mannenschouder naast haar plofte. Alsof ze een acute dwarslaesie kreeg; plof, daar ging ze weer.
Ondertussen bleef Laurie vrolijk door zingen over het einde van de wereld en hoe wij er met z'n allen in het algemeen en in Amerika in het bijzonder er een behoorlijk potje van hebben gemaakt. Niet echt Barry White dus, maar dat maakte voor onze buren niets uit. Die bleven gezellig aan elkaar gekleefd. Misschien is het wel de wanhoop en sinistere ondertoon in de muziek van Laurie die ervoor zorgde dat ze steun bij elkaar zochten. Dan is het wel weer mooi...
Download hier een artikel en recensie over Laurie