Na de verontrustende reportage in De Volkskrant (met fotoserie van Joost van den Broek) over de uitzetting van asielzoekers en het fouilleren van kinderen kreeg ik een lichte kriebel in mijn maag. Los van het feit dat ik altijd een beetje misselijk wordt van dit soort praktijken had het dit keer een extra dimensie; ik zou vanmiddag zelf in een asielzoekerscentrum (AZC) gaan fotograferen voor mijn project over nieuwe vaders. Fotograferen en asielzoekers is altijd een delicate kwestie. In de serie van Joost is dan ook geen gezicht goed te zien en daardoor krijgt het altijd iets schimmigs. Natuurlijk willen ze niet herkenbaar op de foto, dit kan grote gevolgen hebben voor hun veiligheid, maar het anonieme karakter maakt de hele beeldvorming rondom asielzoekers en het vluchtelingenprobleem semi-crimineel en onduidelijk. Door de jaren heen heb ik me op verschillende manieren bezig gehouden met deze beeldvorming, ik heb ze zelfs eens een paar dagen op laten sluiten in een AZC, samen met andere kunstenaars, om aan den lijve te ondergaan wat iedereen daar meemaakt. De locaties zijn vaak oude kazernes, wat het des te wranger maakt.
Wat je aantreft zijn mensen die met hun hele gezin leven in kleine kamers met oranje stapelstoelen en de hele dag niets te doen hebben, omdat ze niet mogen studeren of werken. Gelukkig kunnen hun kinderen wel naar school, waar ze in rap tempo Nederlands leren. De tragiek is vaak voelbaar in dit soort locaties en de verhalen van de mensen gruwelijk en niet voor te stellen. De medewerkers balanceren tussen mededogen en afstand houden in, niet te persoonlijk worden, maar wel leefbaar houden.
Manuk en Angelina waren geweldig, geduldig zaten ze naast het raam en Manuk vond zichzelf maar lelijk toen hij de polaroid bekeek. Angelina van tien maanden kirde dat het een lieve lust was, verleidde iedereen in de ruimte met haar lach en Hello Kitty shirtje, zich nog gelukzalig onbewust van de dingen die komen gaan in de rest van haar leven. Foto volgt binnenkort!
