In de berichtgeving over Egypte word ik nog het meest getroffen door de vernielingen in de verschillende musea en archeologische opgravingen. Toch raar hoe dat werkt: de mensen worden al 30 raar gekneveld en leven in armoede en ik maak me druk over wat beeldjes en mummies. Maar die kunnen niet protesteren. Het enige wat zij kunnen is ons herinneren aan hoe het zo ver heeft kunnen komen en dat in alle tijden, hoe goed of slecht ook, er altijd ruimte was voor schoonheid, rituelen en verwonderen. Zij liggen daar maar, in een slecht bewaakt museum, met een woedende meute buiten de deur die maar één ding wilt: meer van al dat goede, zoals eten, werk en het recht om zichzelf te zijn.
Toch troost dat me niet, het enige dat ik zie zijn de kapotte dingen, die er niets aan kunnen doen.
Lucebert zei het al: 'alles van waarde is weerloos / wordt van aanraakbaarheid rijk / en aan alles gelijk'
(foto's van NRC.nl: http://www.nrc.nl/nieuws/2011/01/29/in-beeld-het-beschadigde-egyptisch-museum/)
