Je hebt van die dagen dat het allemaal samenkomt. Met mijn hoofd vol statistiek die ik al piepend en knarsend probeer te veroveren valt mijn oog op de uitslag van de bloedtest die mijn Meneer heeft laten maken vanwege wekenlange lamlendigheid. Hij heeft de uitslag meegekregen van de assistent met de mededeling dat het wel eens 'macrocytaire anemie' zou kunnen zijn. Zeg maar bloedarmoede. En ik zie direct: het klopt niet. Nu kloppen de cijfertjes wel, hoe zouden ze ook niet kunnen kloppen, het zijn labuitslagen die zeggen wat ze zeggen: je hebt een 8 van dit en een 95 van zus, enzovoort. Maar de conclusie betwijfel ik vanwege andere uitslagen die erop staan. Zonder nu heel erg in detail te treden (mijn Meneer ligt al lekker boven te slapen en weet niet dat ik dit nu aan het typen ben...) gaat het mij om het volgende: ik ben een cijfernerd geworden... Nu had ik dat eerder moeten beseffen, zijnde de zoon van een registeraccountant, maar het besef kwam pas al pasta kauwend tijdens het bekijken van de uitslagen. Ik hoorde mezelf denken: 'Hmm, is er een causaal verband tussen de lage hemoglobine en de B12? Maar die is normaal! Niet significant dus...' En meer van dat soort zinnen. Het was me al vaker opgevallen de laatste jaren. Als er in het nieuws de zinsnede gebezigd werd die begon met: "volgens onderzoek blijkt...', gaan bij mij de voelsprieten omhoog en volgt er meestal een vaag, onsamenhangend verhaal van een wetenschapper zonder media ervaring waaruit blijkt dat er helemaal niets uit onderzoek blijkt, behalve wat de journalist of presentator eruit trekt. Soms ben ik zelf zo'n irritante semi-onderzoeker die het niet na kan laten om tijdens een vergadering te roepen dat '75 % van alle onderwijsinnovatie mislukt en de gemiddelde ontwikkeltijd van een innovatie 15 jaar bedraagt'. Ik bauw ook maar na wat ik ooit eens van iemand anders gehoord heb en draag ook mijn steentje bij aan het geleuter. Sorry.
Maar soms is het mooi, dan weet je weer waarom het zo belangrijk is om de wereld op een statistische, maar ook warme, menselijke manier te bekijken. Zo verscheen Drs. Annelou de Vries samen met Freddie en Mick bij De Wereld Draait Door naar aanleiding van haar promotie aanstaande vrijdag over het uitstellen van de puberteit bij genderdysfore jongeren. Prachtig hoe Freddie en Mick (geboren meisjes, nu jongens) weten te vertellen hoe het is om deze verandering door te maken. Het onderzoek laat onder andere zien dat het uitstellen van de puberteit deze jongeren tijd geeft om na te denken over hun mogelijkheden en een eventuele definitieve beslissing over hun geslacht. De biologische klok wordt even stilgezet. En met succes, zo blijkt. Uit het persbericht van de VUmc:
"Kinder- en jeugdpsychiater Annelou de Vries evalueerde de aanpak en zocht uit hoe het met de psychische gezondheid van de genderdysfore jongeren gaat. Zij toont voor het eerst aan dat al voordat er gestart werd met medische interventies, het goed ging met de psychische gezondheid van het grootste deel van 105 bestudeerde genderdysfore jongeren. Bij 70 jongeren die puberteitsremming kregen verbeterde de psychische gezondheid zelfs, ook al bleven zij een afkeer houden van hun lichaam. Bij 27 jongvolwassenen die het hele traject doorliepen, waaronder geslachtsaanpassende operaties, is de genderdysforie wel verdwenen. Zij bleken zich in veel opzichten vergelijkbaar met leeftijdgenoten te hebben ontwikkeld en waren tevreden met hun leven."
Ik ben heel benieuwd naar het hele onderzoek, maar het is fijn om te weten dat er achter de cijfers altijd mensen zitten. Iets dat ik maar al te snel vergeet als ik me buig over de zoveelste regressie-analyse...
