Roblog: over fotograferen, onderwijzen en ondernemen.

Schuldig

Een hele rare dag vandaag. Deze week heb ik me teruggetrokken uit het normale leven en werk ik alleen aan mijn masterthese in een huisje in Nutter, in het prachtige Twentse land. Ik praat niet met andere mensen, behalve hardop tegen mezelf, mijn laptop en de televisie (een gewoonte die andere mensen wel eens verstoord op doet kijken, waarop ze informeren of het tegen hun gericht was...). Tijdens een lunchpauze, met de koningin op de televisie, nam ik net een hap toen het gebeurde. Eerst weet je niet waar je naar zit te kijken (Astrid Kersseboom van het NOS Journaal ook niet, maar daar had ze de hele uitzending al last van, wat een amateurisme!). Van werken kwam het eerste uur niets meer, keer op keer keek ik naar het zwarte autootje wat tegen de Naald botste. Op een gegeven moment (toen de televisie echt niets terug zei) toch maar even gaan bellen met wat vrienden, die nog van niets wisten, druk als ze waren met de kleedjesmarkt of in de zon zitten. Na wat over en weer gepraat toch maar weer achter de computer gaan zitten en er overkwam mij een raar gevoel. Ik voelde me schuldig.
Kan ik nu wel weer gaan werken alsof er niets gebeurt is? Moet ik niet iets anders gaan doen? Maar wat dan? Het condoleanceregister tekenen op internet? Rare tekstjes intypen op de blogs die al roodgloeiend het web oprolden? Toch maar een Twitter account openen? Tijdens de uitzending zag ik mensen die lachend met hun kinderen op de schouders wegliepen van het ongeluk, zwaaiend in de camera van de reporter die ook stamelend verslag probeerde te doen van iets wat niet in woorden te vatten is. Slechte mensen zijn dat, dat wist ik zeker! Ze moeten huilend over de grond rollen, hun kleren verscheuren en as over hun hoofd strooien! Ineens begreep ik de mensen die je altijd op de televisie ziet, vaak ver hier vandaan, waar dit soort dingen orde van de dag zijn. Hoe kun je werken aan zo iets triviaal als een studie als ergens anders, hier een uurtje rijden vandaan, dit soort dingen gebeuren?
Na wat vertwijfeld met mijn vingers boven het toetsenbord gehangen te hebben toch maar weer de televisie aangezet en nog even blijven kijken totdat 'de experts' in de studio begonnen te verschijnen. Je weet zodra dat gebeurt het alweer voorbij is. De duiding, het uitleggen is begonnen en dan haak ik af. Dat was voor mij het signaal om de televisie uit te zetten en weer te gaan werken. Nog best veel werk gedaan trouwens... Maar het bleef een rare dag.

Theater

Ik moet iets bekennen: ik hou niet van theater. In het echte leven wel, maar op het toneel, mwah... Geen speciale reden, het is hetzelfde als klassieke muziek; ik weet dat het goed, mooi en verheffend kan zijn, maar neem geen moeite om mezelf erin te verdiepen. Nu kon ik er laatst niet omheen om naar de Toneelschuur in Haarlem te gaan, want daar speelde TA2 een bewerking van de Thebaanse tragedies van Sofokles. En Sofokles, daar heb ik dan wel weer wat mee, dankzij docent Annelies Aller. Zij liet mij op de academie kennis maken met de tragedie Ajax, op een manier die me nooit meer heeft losgelaten. Zij liet de video zien van het American National Theater die het stuk vertolkte tijdens het Holland Festival in 1987 onder de regie van Peter Sellars. En ik was verpletterd... Moeilijk na te vertellen en You Tube laat het ook afweten, maar een dove acteur, een beer van een kerel, met een enorme rossige baard, die in gebarentaal zijn rol speelt wat tegelijk vertaald wordt in een hedendaagse setting van Amerika in die tijd (denk: El Salvador, Nigaragua). Sindsdien verkocht dus.
TA2 speelde het naar een bewerking van Thibaud Delpeut die het zo bewerkt had dat de verschillende stukken door elkaar liepen en het één grote familie tragedie werd. Tranen toen Antigone aan Kreon vertelde hoe haar vader Oedipus langzaam gek werd en zijn ogen uitstak. Soms ook even een huivering als het wat al te tonelerig werd, en mijn luide stem iets te overdreven een stuk tekst werd opgezegd, maar de twee uur waren voorbij voor ik het wist.
Dus meer naar het theater? Nee hoor, alleen als ze Sofokles doen.